Deze blogpost valt op het eerste zicht een beetje uit de toon naast leuke wetenschapsweetjes en verslagen van onze avonturen groot en klein. Niet alle grote avonturen zijn echter zo creatief of zo publiek. Daarom wil ik je vandaag vertellen over een persoonlijk avontuur dat stilletjesaan in de spotlight kan komen.
Omdat we veertienjarige Sara niet al te veel credit moeten geven en omdat niet alle verhalen aan mij zijn om te vertellen, zal ik dit verhaal beginnen in 2023. Zoals we op deze FAQ-pagina al uitlegden, bleek een tweede wettelijke entiteit “Bollebus vzw” nodig om onze workshops, kampen en activiteiten aan betaalbare tarieven te kunnen aanbieden. Een vzw oprichten, dat doe je onder andere door statuten te schrijven. Dit zijn best technische documenten met grotendeels dezelfde inhoud voor elke vereniging, behalve dan het deeltje “doel en voorwerp” waar het optimisme of de vindingrijkheid van de oprichters vaak van de pagina afdruipt. (Als je mijn nieuwsgierigheid deelt; via de Kruispuntbank van Ondernemingen of de website van FOD Justitie kan je je ongegeneerd gaan verdiepen in de statuten van verenigingen rondom jou.) Ons doel klonk als volgt:
“De vereniging heeft als belangeloos doel de toegang tot en appreciatie voor wiskunde, wetenschap, techniek en creativiteit te verhogen. Dat doet ze door geïntegreerd, informeel, spelenderwijs en kunstzinnig met deze onderwerpen aan de slag te gaan. Zij beperkt zich hierbij bewust niet tot de doelgroep van (schoolgaande) jeugd, maar richt zich op iedereen met interesse in STEAM. De vereniging heeft eveneens aandacht voor gelijke kansen, i.h.b. rond socio-economische factoren en m.b.t. mentale en fysieke beperkingen.”
Een mooie mix van kernwoorden waar we naar terug kunnen verwijzen in dossiers én enkele persoonlijke must-haves. Zo komt wiskunde uiteraard eerst in onze opsomming, zijn volwassenen expliciet ook welkom én beslaat “gelijke kansen” ook mensen met een beperking. Die eerste twee lagen voor de hand, maar die laatste was meer een belofte aan mezelf dat we er ooit de nodige middelen voor zouden vinden om de duurdere maar rolstoeltoegankelijke locatie te kiezen, de extra begeleider te voorzien, de ondersteunende hulpmiddelen aan te schaffen, …
Hoewel het een doel “voor ooit eens” was, sluimerde het wel. Niet alleen discuteerden we toch naar hartelust over de kleurenblindvriendelijkheid van onze Eulerpuzzel, voegden we tactiele markeringen toe aan onze Deeltjesdierentuin en smokkelde ik wetenschap binnen op G-sportkamp … mensen vonden ons ook. Op evenementen en op kampen zagen we de noise cancelling koptelefoons, de rolstoelen, de hoorapparaten, de uitgebreide medische fiches, … maar vooral de quirky wetenschapsfans die deze tools meebrachten. En hoewel wij naar ons gevoel niets bijzonders deden, volgde er af en toe toch een extra bedankje van een ouder. Erg lief, maar ook een beetje triest vind ik dat elke keer.
En toen was er de bewuste STEM-netwerkdag met thema inclusie … Kinderen die in armoede opgroeien, gezinnen die thuis geen Nederlands spreken en meisjes die zich niet herkennen in de stereotypen rond STEM zijn allemaal extra aandacht waardig. Maar dat er doorheen verschillende presentaties en ronde tafelgesprekken met geen woord over mensen met een beperking gesproken werd … dat jaagde deze geïnformeerde burger, vrijwilliger, vriendin en zus serieus op haar paard. Om die frustratie van me af te schrijven, besloot ik nogal last minute toch dat dossier te schrijven voor de oproep van Vocatio.
Vocatio heeft op zich niks met ondersteuning voor mensen met een beperking te maken, maar ondersteunt jongeren met een waardevolle droom die ergens tussen de mazen van het net vallen. En zo voelde ik me echt. Ik wilde meer kunnen doen voor mensen met een beperking, maar voor een passieproject binnen een passieproject nog meer eigen geld vrijmaken was geen optie en om gerichte ondersteuning te krijgen moet je een relevant diploma, netwerk en/of lopend project hebben, maar om die dingen te bekomen moet je middelen en/of expertise hebben. Het probleem schreeuwde kip en ei, maar een persoonlijk dossier als jongere met een droom indienen, kon misschien wel een start forceren. Het zou wellicht niks worden, maar het was iets constructiefs om met mijn frustratie-motivatie te doen.
Enkele maanden geduld, heel wat extra huiswerk en meerdere awkward fotoshoots later stond ik zo nerveus als wat tegen mijn toegewezen peter te vertellen. Ik vertelde natuurlijk over ons project Bollebus en onze droom wiskundehaat de wereld uit te helpen, maar ook over de bedroevende situaties die ik zie: leerkrachten die vragen “is er voor wiskunde echt niks voor kinderen met schrijfmoeilijkheden?”, ouders die verzuchten dat de ondersteuner weer maar eens een wetenschapsonderwerp geschrapt heeft want “het is te moeilijk om aan te passen en ze zal dat toch nooit nodig hebben”, kinderen die eigenlijk enkel kunnen deelnemen aan dat ene omnikamp van de zorgorganisatie (alsof het nog niet erg genoeg is dat deze kinderen tijdens het schooljaar amper tijd hebben voor hobby’s naast zorg en extra tijd voor schoolwerk) en hoogbegaafde kinderen die STEM-traject na STEM-traject op hun honger blijven zitten. Aan al die dingen wil ik dus iets gaan doen … Ambitieus, maar had je van mij iets anders verwacht?
Intussen had ik natuurlijk al heel wat info bijeengezocht, wat connecties gemaakt, … maar eind juni stonden een paar andere dingen hoger op het prioriteitenlijstje: exhibit A, B and C. Na een zomer vol leuke kampen, stevig uitzieken en de nodige plannen maken voor volgende zomer, is het nu eindelijk tijd om jullie mee aan boord te brengen voor dit avontuur. Dus, wat is het plan?
Wel, enerzijds inclusie: elk kind dat geïnteresseerd is in wetenschap, wiskunde en/of STEM en cognitief mee kan, kan aansluiten in onze reguliere werking (e.g. zomerkampen), ook als zij best veel extra ondersteuning nodig hebben. En anderzijds een G-werking: wij gaan de doelgroep mensen met een leerstoornis of beperking dezelfde “extra aandacht” geven die verschillende organisaties nu al geven aan meisjes, anderstaligen, kinderen in armoede en/of kinderen met ASS. Van gerichte activiteiten in samenwerking met zorgorganisaties tot tips voor wiskundeleerkachten die met de handen in het haar zitten en het verzamelen of maken van aangepast wetenschappelijk, wiskundig of puzzelig materiaal.
Of toch, dat is het doel. Concreet starten doe ik door bij te scholen en proefprojecten op te zetten. Want ja, als we van de daken willen schreeuwen dat onze STEM-academie een G-werking heeft, dan moeten we nog veel meer en diversere ondersteuning kunnen bieden. En dat willen we uiteraard doen zonder dat dat ten koste gaat van de stevig onderbouwde programma’s, ons vermogen om op de vragen van deelnemers in te gaan of de fijne sfeer. Met andere woorden, proefkonijnen, helpende handen, feedback en tips zijn meer dan welkom, stuur gerust een berichtje!
